Bugatti W16-expositie Den Haag (NL)   ●  Negen bijzondere Bugatti's    ●  W16-motor van Piëch   ●  Geboorte van de hypercar   ●  Prototype no.1     ●  Ongekend snel en duur          juli 2026

Grenzen zijn er om te verleggen   

Met de marktintroductie van de Bugatti Veyron in 2005, na een ontwikkelingstermijn van vele jaren, zette de Volkswagengroep een nieuw type auto neer: de hypercar. Nooit eerder was er een coupé voor op de weg met een vermogen van 1001 pk, een topsnelheid van meer dan 400 kilometer per uur en een prijs van één miljoen (zonder belastingen). Geestelijk vader van het grensverleggende, prestigieuze en tegelijkertijd megalomane project was de toenmalige Volkswagen-topman Ferdinand Piëch.
Het hart van de auto is een motor met zestien cilinders, een inhoud van acht liter en voorzien van vier turbo’s. Die zogeheten W16-motor en de auto’s waarin die een plek vond, zijn het thema van de zomertentoonstelling 2026 van het Louwman Museum. Dat alles onder het motto 'Beasts of Bugatti', want het bleek steeds nog krachtiger en sneller te kunnen. 
 

Een W16-motorblok heeft een prominente plaats gekregen in de grote museumhal. Het staat als een kunstwerk opgesteld. En net als bij wereldberoemde schilderijen in kunstmusea klinkt een alarm als een bezoeker te dichtbij komt. Toch zijn het vooral de negen auto’s die in de zeven weken van de tijdelijke expositie de meeste aandacht krijgen. Negen auto’s: acht Bugatti’s en één Lamborghini. Dat wil zeggen: een sportwagen die er uitziet als een Lamborghini, dat ook ooit was, maar met een getransplanteerd Bugatti-hart. De auto vormt de start van het project. Technici van de Volkswagengroep die zich bezighielden met de ontwikkeling van de latere hypercar, zochten een mogelijkheid de nieuwe motor te beproeven. Ze gebruikten daarvoor een op verschillende punten aangepaste Lamborghini Diablo, van huis uit voorzien van een twaalfcilinder. Dit experimentele voertuig maakt onderdeel uit van de collectie van Autostadt in Wolfsburg, maar is dit jaar pas voor het eerst in het openbaar te zien. Museumcurator Sjoerd van Bilsen weet te vertellen dat Lamborghini-clubs uit verschillende landen naar Den Haag komen om de auto te bekijken. De achterkant is open. De motorafdekking is in Wolfsburg gebleven. Het gaat immers niet om de buitenkant, maar om de krachtbron. Museumdirecteur Ronald Kooyman is trots op het vertrouwen dat Autostadt in zijn museum heeft. Want niet alleen de Lamborghini/Bugatti is naar Den Haag gekomen, ook het allereerste prototype van de Veyron 16.4 (zestien cilinders, 4 turbo's). Zo’n uniek model sluit aan bij wat het Louwman Museum bezoekers en liefhebbers graag voorschotelt: iets dat je (op dat moment) nergens anders in de wereld kunt zien.
 

De Lamborghini die eigenlijk geen Lamborghini is, met een hart van Bugatti. 

Om de Bugatti-motor passend te krijgen, werd onder meer het onderstel aangepast.

De carrosseriepanelen zijn achtergebleven in Wolfsburg. Het gaat immers om de ingebouwde krachtbron.

De karakteristieke vlinderdeuren van de Diablo.

Prototype
Wie het museum binnenkomt en de achtergronden niet kent, kan even schrikken. Er is een show van superlatieven aangekondigd en als eerste zie je auto met een beschadigde voorbumper, een stuk ducttape achterop, een gehavend achterpaneel, missende achterlichten, zonder grille of beeldmerk en nog veel meer onvolkomenheden. Is dit nou wat je wilt laten zien? Ja! Dit is namelijk een unieke auto, het allereerste prototype van de Veyron. Dat wil zeggen van de combinatie van krachtbron en eigen carrosserie. Als je goed kijkt, weet Van Bilsen te vertellen, zie je dat in dit stadium van ontwikkeling rijkelijk gebruik is gemaakt van het magazijn van Volkswagen. In dit prototype vind je onderdelen van onder meer de Volkswagen Golf en Audi TT. De achterlichten zijn gemaakt voor een vrachtwagen. Veel elementen en onderdelen moesten speciaal voor deze auto worden ontwikkeld. De banden bijvoorbeeld. Omdat de auto een tot dan toe ongekende topsnelheid moest kunnen bereiken, waren bestaande banden niet toereikend. Michelin ontwikkelde voor de Veyron een nieuw type band. Ze werden getest bij de afdeling die banden voor vliegtuigen maakt. Ze worden op de velgen gelijmd. Op topsnelheid zijn ze binnen een kwartier al versleten, aldus Van Bilsen, er relativerend aan toevoegend dat dit geen obstakel is. Voor die tijd is de tank namelijk al leeg! Overigens kosten die banden wel een paar cent. Voor een setje nieuwe sloffen ben je enkele tienduizenden euro's kwijt. Ze gaan maximaal zo'n anderhalf jaar of 4000 kilometer mee. Na drie wissels zijn ook de velgen aan vernieuwing toe. Dan loopt de rekening al gauw naar de ton. Ook andere onderdelen zijn trouwens niet goedkoop. In een vitrine liggen wat voorbeelden: een nieuw achterlicht kost 4.000 euro, een nieuwe koplamp 30.000.
Het uiterlijk van de Veyron was niet vanaf het begin een uitgemaakte zaak. In eerste instantie gaf Piëch aan topontwerper Giugiaro de opdracht voor het ontwerp van de nieuwe superauto van zijn net aangekochte merk Bugatti. In aanloop naar het productiemodel stonden verscheidene concept cars op de internationale autotentoonstellingen. Het uiteindelijke model is echter ontstaan onder leiding van Volkswagens eigen chef van de ontwerpafdeling, Hartmut Warkuß. Hij was naar verluidt ernstig gepikeerd dat Piëch niet direct de opdracht aan hem had gegeven. 
 

Brochure van een van de concept cars, getekend door Giugiaro.

Het allereerste prototype van de Veyron waarbij de motor en het koetswerk bij elkaar zijn gebracht.

De auto is intensief getest en niet vrij van beschadigingen. 

Er werden eenvoudige vrachtwagenachterlichten en onderdelen van gewone auto's gebruikt. 

Een blik op het motorblok en alle losse draden maakt duidelijk dat het nog een prototype is. 

In het museum liggen in een vitrine enkele onderdelen. Een achterlicht kost 4.000 euro, een koplamp 30.000. 

Productiemodel
Op basis van de ervaringen met het prototype werd het productiemodel verder ontwikkeld. Vele uren in de windtunnel en op proefterreinen, testen in de kou van het Noorden en de verstikkende hitte van Death Valley in de Verenigde Staten waren nodig om tot een betrouwbaar product te komen. Tussentijds bemoeide Piëch zich er persoonlijk mee. Op gezag van de hoogste baas kwamen bijvoorbeeld de luchtopeningen achter de voorwielen te vervallen. 
In het Louwman Museum staat het uiteindelijke productiemodel nu achter het prototype. Je hoeft niet eens met een loep te kijken om verschillen te zien. Naast de gewijzigde voorspatborden en deuren valt direct het opstaande randje op de neus in het oog, vanaf de grille naar achteren. Het is een stilistische verwijzing naar de Bugatti Type 57 Atlantic uit de tweede helft van de jaren dertig. 
Aan aandacht heeft het de hypercar nooit ontbroken, al dan niet gestimuleerd door de makers. Ik herinner me de Techno Classica in Essen van 2014, de verschillende uitvoeringen in de showroom van het Volkswagenconcern aan Unter den Linden in Berlijn en een blinkend exemplaar in het paviljoen van Autostadt. 
 

De voorzijde van het prototype (links) en het seriemodel (rechts). 

De zijkanten van prototype en seriemodel. 

En zo kwam het eindproduct na alle ontwikkeling eruit te zien. 

De stand van de uitklappende achterspoiler is afhankelijk van de gereden snelheid. 

Interieur van de Veyron (foto's: Noël van Bilsen). 

Prototype van de Veyron in 2009 in Berlijn. 

De luchtuitlaten achter de voorwielen zijn bij het productiemodel verdwenen. 

Veyrons op de klassiekerbeurs Techno Classica in Essen in 2014. 

Een glimmende Veyron in Autostadt in 2015. 

Supersport en open
Omdat stilstand achteruitgang betekent, ook in de wereld van de extremen, ontwikkelden de technici een nog krachtiger en sneller variant, de Super Sport (2010). Het vermogen nam toe tot 1200 pk, de topsnelheid tot 430 km/u. Ook deze variant is te zien, uitgeleend door de Loh-collectie in Duitsland. Hiervan zijn er 46 gebouwd, op een totale Veyron-productie van 450 auto’s.
Naast de gesloten coupé kwam er een Veyron met uitneembaar dakpaneel, de Grand Sport. Dat paneel moest je trouwens wel thuis laten, want er was geen ruimte in de auto om het mee te nemen. Mocht het toch gaan regenen, dan kon je een soort paraplu monteren tussen raamlijst en rolbeugels. De top van de open variant lag wel ‘wat lager’ dan van de coupé, maar nog altijd begrensd op 375 km/u.
Het museum heeft ook hiervan een exemplaar naar Den Haag weten te halen. Het is een hele bijzondere en tegelijkertijd de duurste Veyron ooit gemaakt. De auto is in de letterlijke zin uniek, een door de Franse kunstenaar Bernar Venet in 2011 onder handen genomen Grand Sport. Hij maakte wiskundige vergelijkingen en ingewikkelde berekeningen onderdeel van de buiten- en binnenkant van de auto.
De ingenieurs van Bugatti gingen de uitdaging aan om een open auto te ontwikkelen die ook harder dan 400 km/u zou kunnen rijden. Dat resulteerde in de Veyron Grand Sport Vitesse WRC, waarbij de letters WRC staan voor World Record Car. Daarvan zijn er uiteindelijk acht gemaakt, allemaal in het zwart met oranje.
Overigens is het bijzondere aan de Veyron dat de auto ook bij lage snelheden uitstekend te bedienen is. In de stad rijden is geen probleem, mits je je realiseert dat de auto wel erg breed is, vertelt Van Bilsen. Voor het overige denk je in een Golf te rijden. Dat was ook de opdracht die Piëch aan de ontwikkelaars meegaf: een auto voor overdag op een snelweg zonder snelheidsbeperking en voor 's avonds om naar de opera te gaan. 

Veyron Super Sport, met een groter vermogen (1200 pk), uitgeleend door The Loh Collection in Duitsland. 

Rode accenten bij de motorruimte en de platte luchtinlaten op het dak die de opstaande inlaten vervangen. 

De Super Sport in 2013 als blikvanger in de VW-showroom in Berlijn.

De open Veyron die in dit geval een rijdend kunstwerk is. 

Het dakdeel kan eruit. Maar niet in de auto worden meegenomen! . 

Wiskundige formules als deel van de kunst.  

Een geleidelijke overgang van lichtbruin aan de voorkant...   

...naar heel donkerbruin aan de achterzijde. 

Boven en hieronder: de open Veyron die de 400 km/u-grens toch bleek te kunnen halen.

Deze auto behoort tot de Nederlandse Perridon-collectie.

Galibier
In 2016 presenteerde Bugatti een opvolger voor de Veyron, de Chiron. In kringen van investeerders en rijke verzamelaars had het herboren merk inmiddels stevig voet aan de grond gekregen. In die groep is een miljoentje meer of minder geen beletsel voor een aankoop. Sterker nog, om een Chiron te mogen kopen, moest je minimaal één Veyron in je garage hebben staan. De eerste 200 waren al verkocht voordat de auto bestond. Prijs 2,4 miljoen, exclusief belastingen.
Het was aanvankelijk de bedoeling als opvolger van de Veyron een vierdeurs sportwagen te gaan maken, de Galibier. Een concept was te zien op de Frankfurter autotentoonstelling van 2009. Op basis van de publieksreacties werd een aangepast model ontwikkeld. Wat meer binnenruimte was gewenst. De vergroting kwam de vorm niet ten goede. Van Bilsen weet te vertellen dat toen Piëch dat uitgewerkte prototype zag, zijn reactie naar de toenmalige VW-topman Winterkorn niet voor tweeërlei uitleg vatbaar was: "Hoe heb je dit kunnen laten ontwikkelen?" Exit Galibier. Het model van de autoshow is er nog steeds. Ronald Kooyman had het graag onderdeel laten zijn van zijn tijdelijke expositie, maar de Duitsers van Volkswagen wilden er niet mee naar buiten.
 

Publiciteitsfoto van Bugatti/Volkswagen van destijds van de Galibier.

De volgende Bugatti werd toch weer een lage coupé. 

Chiron
De Chiron is er wel. De buitenkant is uniek vormgegeven en duidelijk afwijkend van zijn voorganger. De auto werd grotendeels getekend door de Russische auto-ontwerper Sasha Selipanov, lid van het designteam onder leiding van Achim Anscheidt. Anders dan bij de Veyron die deels nog aluminium carrosseriedelen heeft, is de hele buitenkant van koolstofvezel. Opnieuw zette Bugatti een coupé in de schijnwerpers en opnieuw werden bakens verzet. Uit de W16-motor wisten de technici 1500 pk te persen die net als eerder de vier wielen aandreven. In 2,4 seconden zit je op honderd, in afgerond zes tellen op tweehonderd en in dertien op driehonderd. Bij 420 km/u houdt het op omdat de fabrikant dat wil. Er is een aangepaste versie ontwikkeld waarmee coureur Andy Wallace de grens van 490 km/u aantikte. Dat leidde tot de Chiron Super Sport 300+, waarvan er 30 zijn gemaakt. Van Bilsen: “De naam 300+ wijst op de snelheid in mijlen. De 500 km/u werd net niet gehaald en je kunt een auto moeilijk 500- noemen.” Volgens Van Bilsen was de zeer ervaren coureur er niet toe over te halen om te testen of die grens van 500 ook bereikt kon worden. Na de rit zou hij gezegd hebben: dit was de eerste en de laatste keer.
Voor gebruik op de weg zijn dit allemaal nutteloze snelheden, maar in deze klantenkring geldt zwaarder dat het kán en dat je kunt zeggen er eentje in je collectie te hebben.
 

Opnieuw stijlinvloeden van de Atlantic. De motor bleef in opzet dezelfde, maar nu met 1500 pk. 

Interieur van de Chiron (foto's: Noël van Bilsen).

De ultieme Chiron, de Super Sport 300+. Top 490 km/u.

Driehonderd plus klinkt toch beter dan vijfhonderd min.

De oranje belijning is doorgetrokken tot over het dak. 

Vijf miljoen
De laatste van de negen auto’s van de tijdelijke tentoonstelling is een Bugatti W16 Mistral uit 2022, technisch gezien een open versie van de Chiron, maar duidelijk anders van vorm. In eerste instantie leek een dakloze Chiron technisch niet haalbaar. Toen bleek dat liefhebbers er wel vijf miljoen voor over zouden hebben, werden de technici alsnog aan het werk gezet. Als je maar betaalt, kan blijkbaar alles. Ze slaagden in hun opdracht. De auto werd leverbaar toen de laatste Chiron uit het atelier in Molsheim was gerold. Bugatti bouwde 99 exemplaren van de Mistral, waarmee de historie van de W16 – op twee eenmalig gemaakte speciale modellen na – tot een einde kwam. Piëchs geesteskind ging onderdeel uitmaken van de voltooid verleden tijd, geslaagd voor zijn opdracht om grenzen te verleggen..
Omdat huidige grenzen niet die van morgen zijn, zal de Kroatische fabrikant nieuwe doelen stellen. Er komen andere Bugatti's, zonder de hier getoonde W16 onder de kap. Het roemruchte Franse merk ademt niet langer de geest van Piëch. ■
 

Voor een prijs van vijf miljoen (zonder belasting) kon je deze Mistral kopen. 

Anders dan bij de Veyron en Chiron zijn de koplampen verticaal geplaatst. Dat zorgt voor een eigen gezicht. 

De auto is zo afwijkend van de Chiron dat deze een eigen naam kreeg. 

Wat je ook van een auto van vijf miljoen vindt, de achterzijde is indrukwekkend. 

Interieur van de Mistral.

Met de Mistral werd het hoofdstuk Volkswagen in de Bugatti-historieboek afgesloten. 

Nog eenmaal een blik op het eerste hoofdstuk, de allereerste Veyron.  

Biografie van een beroemdheid op wielen   Auteur van boeken over muziekberoemdheden Martin Roach verdiept zich in karaktertrekken en achtergronden van de Bugatti Veyron. maart 2014